Η τρίτη φάση των στρατιωτικών επιχειρήσεων
περιλαμβάνει τα πολεμικά γεγονότα από την απόβαση του Ιμπραήμ
πασά έως τη ναυμαχία του Ναβαρίνου, στις 8 Οκτωβρίου 1827.
Οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα εκστρατευτικά σώματα
των Τουρκοαιγυπτίων ούτε στο Κρεμμύδι ούτε στη Σφακτηρία,
όπου σκοτώθηκαν και πολλοί φιλέλληνες. Ούτε στο Μανιάκι, στις
20 Μαΐου του 1825, ο Παπαφλέσσας κατάφερε να ανακόψει την
επέλαση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ. Μετά την κατάληψη της
Τριπολιτσάς, μόνο στην περιοχή των Μύλων, κοντά στο Άργος,
οι Μακρυγιάννης,
Δημήτριος Υψηλάντης και Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης μπόρεσαν
να αναχαιτίσουν την
πορεία του Ιμπραήμ, ο οποίος κατευθύνθηκε προς το Μεσολόγγι.
|
|
Το Φεβρουάριο του 1826, το Βασιλάδι, προπύργιο του Μεσολογγίου
στη λιμνοθάλασσα, όπως και τα νησιά Ντολμάς και Πόρος, έπεσαν
στα χέρια των Τούρκων, και το Αιτωλικό παραδόθηκε. Ενώ αποκρούστηκε
η έφοδος Τούρκων και Αιγυπτίων εναντίον της Κλείσοβας, ο ελληνικός
στόλος απέτυχε να ανεφοδιάσει τους πολιορκημένους, οι οποίοι
απελπισμένοι αποφάσισαν να επιχειρήσουν Έξοδο, στις 10 Απριλίου.
Η Έξοδος του Μεσολογγίου, που για δώδεκα μήνες αντιστάθηκε,
προκάλεσε το θαυμασμό Ελλήνων και ξένων.
|
 |
Αποτυχία επιχείρησης |
|
Στη συνέχεια, ο Ιμπραήμ επέστρεψε στην Πελοπόννησο, όπου δύο φορές
απέτυχε να καταλάβει τη Μάνη, το Μάιο και τον Αύγουστο του 1826.
Ο Κιουταχής κατέλαβε την Ακρόπολη, στις 25 Μαΐου 1827, ένα μήνα
μετά το θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη, Γενικού Αρχηγού των στρατευμάτων
της Στερεάς Ελλάδας. Στις 20 Οκτωβρίου 1827 έγινε η ναυμαχία του
Ναβαρίνου, όπου οι στόλοι της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας
ενεπλάκησαν και κατέστρεψαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Η έκβαση
της ναυμαχίας υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη των ελληνικών πραγμάτων
και επιτάχυνε τις διεργασίες δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους.
Στις αρχές του 1828, έφθασε στο Ναύπλιο ο Ιωάννης Καποδίστριας,
ο οποίος είχε οριστεί Κυβερνήτης της Ελλάδας από την Γ' Εθνοσυνέλευση
της Τροιζήνας τον Απρίλιο του 1827.
Κατά την τελική φάση, τα ελληνικά στρατεύματα με επικεφαλής τον
Δημήτριο Υψηλάντη, κέρδισαν την τελευταία μάχη εναντίον των Τούρκων
στη Στερεά Ελλάδα, στη θέση Πέτρα της Βοιωτίας, στις 12 Σεπτεμβρίου
1829. Στο μεταξύ, γαλλικά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Maison, εγκαταστάθηκαν
στην Πελοπόννησο, για να
αναγκάσουν τον αιγυπτιακό στρατό σε άμεση υποχώρηση. Στις 3 Φεβρουαρίου
1830 υπογράφτηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο θεωρείται
η γενέθλια πράξη του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
Η Ελληνική Επανάσταση είχε αίσιο τέλος. Στοίχισε, όμως, πολλές ανθρώπινες
ζωές και θυσίες. Έλληνες και Ελληνίδες, μεγάλοι και παιδιά, χάθηκαν
στα πεδία των μαχών, υπέφεραν από την πείνα και τις κακουχίες, τους
διωγμούς και τις σφαγές. Υπέφεραν από τη φτώχεια και την αρρώστια,
την ορφάνια και τον ξεριζωμό, τις αναπηρίες.
Μέσα από τα εκθέματα αυτής της Έκθεσης, ο επισκέπτης εκτός από τους
ηρωισμούς και τις μεγάλες στιγμές του Αγώνα, παρατηρεί και την τυπολογία
της μάχης. Την προετοιμασία, τον αποχωρισμό, την αναμονή της έκβασης,
την υποδοχή των ειδήσεων, τις συνέπειες, την ωμότητα της πραγματικότητας,
τον σωματικό πόνο. Τις συνέπειες
που όλοι οι αγωνιζόμενοι δέχτηκαν να υποστούν με την ελπίδα της
τελικής νίκης, της ελευθερίας και της δημιουργίας ενός εθνικού κράτους.
|
|
